Engel IB144 User Manual download pdf (Page 59)

attributieven als van den praedicatieven superlatief. Dat is echter niet altijd zoo. Het

geval kan zich voordoen, dat het naamwoordelijk gezegde een bijvoeglijk naamwoord

zijn

moet

en dat men dus dat adjectief niet

kan

beschouwen als eene attributieve

bepaling bij een verzwegen substantief. In dat geval is dan het gebruik van den

attributieven positief, comparatief en superlatief uitgesloten. Dat verschijnsel doet

zich voor, indien het toekennen van de hoedanigheid (positief) afhankelijk is van of

alleen geschiedt in bepaalde omstandigheden, een zekeren tijd, enz. of wanneer

de hoedanigheid van dezelfde zelfstandigheid vergeleken wordt (comparatief en

superlatief) met diezelfde hoedanigheid op verschillende tijden of in verschillende

omstandigheden. Zoo zal men in den zin

Is de mensch in zijne jeugd gelukkig

? het

naamwoordelijk gezegde bezwaarlijk kunnen veranderen in

een gelukkige

, en is

dus hier het gebruik van het praedicatieve adjectief noodzakelijk; evenmin kan de

praedicatieve comparatief in

Is de mensch in zijne jeugd gelukkiger dan op rijperen

leeftijd?

veranderd worden in den attributieven

een gelukkigere

, en evenzoo zal

men in

Is de mensch in zijne jeugd het gelukkigst

? zich van den praedicatieven

superlatief moeten bedienen en zou de attributieve

de gelukkigste

daar geheel

misplaatst zijn. Wat dus het handboek leert aangaande het gebruik van den zoogen.

bijwoordelijken superlatief, n.l. ‘dat deze gebezigd

moet

worden, waar men de

hoedanigheid van dezelfde zelfstandigheid vergelijkt op verschillende tijden of in

verschillende omstandigheden’, is volkomen juist, maar onjuist is de bewering dat

men bij vergelijking van verschillende zelfstandigheden ten opzichte van dezelfde

hoedanigheid aan het gebruik van den zoogen bijvoeglijken zou gebonden zijn.

Voor het gebruik van den superlatief zou ik de regels aldus willen formuleeren:

1. De superlatief kan, evenals de positief en de comparatief, zoowel attributief

als praedicatief worden gebruikt. In het laatste geval wordt hij in den regel

voorafgegaan door het onzijdig lidwoord (

de hoogste; het hoogst

2. Bij vergelijking van verschillende zelfstandigheden ten opzichte van dezelfde

hoedanigheid kan zoowel de eene vorm als de andere gebruikt worden, naar

gelang men zich in dat geval den positief en den comparatief als attributief of

als praedicatief bijvoeglijk naamwoord kan denken.

Deze toren is een hooge;

die is een hoogere

maar gindsche

toren is de hoogste

1) Dat deze vorm, ten minste in het Nederlandsch, niet dikwijls gebruikt wordt, sluit daarom zijne

onbruikbaarheid niet in. Bekend is het, dat men zich in het Engelsch meer van dergelijke

uitdrukkingen bedient, ja zelfs achter dien attributieven positief de zelfstandigheid nog eens

aanduidt met het zelfstandige

one

= een. (

This book is a very good one: dit boek is een zeer

goed

.) Zoo vinden we ook in het Nederlandsch o.a. bij Mevr. Bosboom-Toussaint:

Zijne

gezondheid was eene zeer goede

. Opmerking verdient het, dat voor het onzijdig geslacht die

vorm zich bij ons nog minder laat gebruiken dan voor de andere geslachten. J.B.

In het Nieuwfriesch zegt men: hwa is bliidst fen jimme (= wie is het blijdste van jullie)? - Det

hinzer rint it hirdst (= dat paard loopt het hardst). Dy tûr is (de) heachst(e) (= die toren is (de)

het hoogst(e).

Dy mar is der op syn (it) djypst (= die wetering is daar het diepst). -

Evenals in het Engelsch zegt men: det is 'n tíge greate-n-ien (= dat is een zeer groot (boek).

B.H.

Taal en Letteren. Jaargang 2

1 2 ... 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 ... 439 440

Comments to this Manuals

No comments

Engel IB144 User Manual Page 59

Comments to this Manuals

Related products and manuals for Unknown Engel IB144